Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Πρωτεύς




Το καράβι χαράζει 
τη θάλασσα .
Ενα λευκό πανί
κροταλίζει αδιάκοπα.
Πλησιάζουμε 
στο λιμάνι της μοίρας.
Μια πεταλούδα 
λευκόχρυση μόλις βγήκε 
απο το κουκούλι.
Η σκιά χτυπάει
την σκέψη .
Η σελίδα του κενού ανοιχτή.
Κατεβαίνω την σκάλα
του ήλιου
γύρω μου άδεια σπίτια .
Είναι ωραία η νύχτα.
Ξαπλώνω στο χώμα, ζωή.
Δεν ξέρω αν είμαι ξύπνια
ή κοιμάμαι.
Κοιτάω τις αναμνήσεις 
παλιά ιστιοφόρα της ζωής.
Ακούγεται ο ήχος 
ενός τυμπάνου
η φωνή της συνείδησης.
Ένας μελωδικός αέρας 
με χτυπά ξανά και ξανά 
στο πρόσωπο .
Αν ο αέρας αυτός 
δεν είναι 
ο ήχος της ψυχής, 
τότε είναι η ύλη
που με κρατά ακίνητη.
Νιώθω τους ήχους 
της καρδιάς μου 
να πάλλονται αργά- αργά ,
λες και κάποιος χτυπά 
τον τοίχο του στήθους μου.
Η γραμμή του Μεσονυχτίου 
ελίσσεται στο μέτωπο
αρχίζοντας το ταξίδι. .. 
Το βλέμμα του θεού
με κοιτάζει στα μάτια.
Ο πλοηγός .
Δίπλα μου 
η άμαξα της αγωνίας φεύγει.
Ένα μεγάλο μαύρο πιάνο 
παίζει τον ήχο της θάλασσας.
Απλώνω τα χέρια ,λευκά φτερά .
Ερωτεύομαι..
Η άγνωστη μηχανή 
του πνεύματος 
δακρύζει..
Ελπίδα.


                         Μιχάλης Δεματάς