Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Μεταξένια όνειρα



Με κλωστή από μετάξι
έραψε όνειρα
στης καρδιάς το ρούχο

κι ύστερα έριξε άγκυρα
στης λήθης τη θάλασσα

εκεί
που με της μοναξιάς τα σπίρτα
καίγονται τα ποιήματα 
που γεννήθηκαν
τη νύχτα που ερωτοτροπούσαν
τα φωνήεντα με τα σημεία της στίξης

Την ώρα που το ασήμι τού ουρανού
πελαγοσμίξει
τότε να μιλάς
με λέξεις
που μοσχοβολούν τσάγαλο

είπαν οι γαλαξίες
κι έστειλαν ένα πεφταστέρι

να το κρατά στις φούχτες
όταν νυχτώνει 




                     Δήμητρα Παπαδάτου