Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Θέλω να ζήσω μαζί σου



Όλα θέλω να τα ζήσω μαζί σου
Όλα ατελείωτα και τρυφερά
Όλα έντονα και δυνατά 
Τις στιγμές μας τόν έρωτά μας
Τρυφερά να σε αγαπήσω 
Δυνατά να σε ερωτευτώ
Τους στεναγμούς τα όνειρα
Όλα να τα τρυγήσω
Του έρωτα τα τερτίπια 
Μαζί σου να τα χαρώ 
Όλα όμορφα στο απάνεμο λιμάνι
Της μικρής σου αγκαλιάς 
Και σαν ξανοίγωμαι στου έρωτα τα βαθειά νερά
Φουρτούνα έντονη και δυνατή
Ο έρωτας μαζί σου, η κάθε μας στιγμή 
Και όταν περνά η φουρτούνα η δυνατή
Λιμάνι απάνεμο η αγκαλιά σου
Μέχρι την επόμενη θαλασσοταραχή 
Που θα ήθελα να ξαναζήσω 
Μαζί σου από την αρχή.


                          Αντώνης Σαμολαδάς


Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Ὁ καημένος



Στὸ λιβάδι ξεχασμένος
ἕνας γάιδαρος βοσκοῦσε,
τίποτ’ ἄλλο δὲν ζητοῦσε
ὁ καημένος.

Τὸ χορτάρι του μασοῦσε
κι ἦταν τρισευτυχισμένος,
καὶ τὸ ξύλο λησμονοῦσε
ο καημένος.

Καὶ τὴν τύχη εὐχαριστοῦσε,
ποὺ δὲν ἧταν φορτωμένος,
καὶ τὰ δυό του αὐτιὰ κουνοῦσε
ὁ καημένος.

Τοὺς ἐχθρούς του συγχωροῦσε
κι ἤτανε συγχωρεμένος,
καὶ τὸν κόσμο ἀγαποῦσε
ὁ καημένος.

Τὸν Θεὸ παρακαλοῦσε,
γιὰ νὰ μείνῃ ἐκεῖ δεμένος
καὶ νὰ βόσκῃ ὅσο θὰ ζοῦσε
ὁ καημένος.



                      Ζαχαρίας Παπαντωνίου


Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Ταξίδι μαγικό




Άφησε απόψε την ψυχή σου ελεύθερη 
Θέλω να μοιραστεί τα συναισθηματά της μαζί μου
Άφησε την καρδιά σου να κτυπά τρελά 
Και εγώ να την ακούω από μακριά 
Άφησε τα χείλη σου να χαμογελάνε τρυφερά 
Και εγώ να Νοιώθω το βελούδινο άγγιγμά τους
Κοίταξέ με στα μάτια, έστω για μια στιγμή 
Και εγώ θα ανοίξω δρόμους
Θα ταξιδέψω μέσα τους.



                          Αντώνης Σαμολαδάς



Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Μεταξένια όνειρα



Με κλωστή από μετάξι
έραψε όνειρα
στης καρδιάς το ρούχο

κι ύστερα έριξε άγκυρα
στης λήθης τη θάλασσα

εκεί
που με της μοναξιάς τα σπίρτα
καίγονται τα ποιήματα 
που γεννήθηκαν
τη νύχτα που ερωτοτροπούσαν
τα φωνήεντα με τα σημεία της στίξης

Την ώρα που το ασήμι τού ουρανού
πελαγοσμίξει
τότε να μιλάς
με λέξεις
που μοσχοβολούν τσάγαλο

είπαν οι γαλαξίες
κι έστειλαν ένα πεφταστέρι

να το κρατά στις φούχτες
όταν νυχτώνει 




                     Δήμητρα Παπαδάτου


Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Λαχταρώ



Αναρωτιέμαι 
τι θέλω, ζητώ, ποθώ....

απλά λαχταρώ 
μάτια, χέρια, σώμα, ψυχή 
να με αγγίζουν με ένα σου παλμό 
φωνάζοντας μου "Σε Αγαπώ"!!!


                          Δέσποινα Μπουκουβάλα


Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Η ανθοδέσμη του Μαλλαρμέ



Άπειρος χώρος
Κι ας μη τον πίστεψες
Υπήρχε για σε.

Τα περασμένα
Πλημμύρισαν σαν κήπος
Τα βλέφαρά του.

Τα όνειρά του
Κάθε πρωί στο δρόμο
Αποχαιρετά.

Μα τη λάτρεψε
σαν την κοιτούσε μόνο
από το τζάμι!

Άνοιξε λίγο
Το παράθυρό του, φως
Έμεινε μέσα.

Η θύμησή της
Μόνο ένα κοχύλι
Κρέμεται χρόνια



                                  Μαρίκα Συμεωνίδου



Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Άσε με




Ασε με
Ασε με μεσα στα χερια μου
να κραταω το βλεμμα σου 
Ασε με μεσα στα χερια μου
να κραταω την ανασα σου 
Ασε με μεσα στα χερια μου
να κραταω καθε επιθυμια σου 
Ασε με μεσα στα χερια μου
να κραταω ολες τις στιγμες μας
Κι οταν σε αφηνω
τα χερια μου
να τρεχουν ..παλι σε σενα
Ειναι που σ'αγαπω


                      Δεσποινα Αποστολακη


Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Ψυχές και σώματα




Στην προηγούμενη ζωή μου είχα φτάσει 
Να σ' αγαπήσω, να σε νιώσω, να σε βρω
Κι ύστερα απ' αυτό μ' είχες καταδικάσει
Ως την επόμενη ζωή να σ' αγαπώ

Γι αυτό κι εγώ ξαναγεννήθηκα μικρό μου
Τι σημασία έχει από 'δω κι εμπρός
Αν θα 'σαι εσύ που θα ορίζεις τ' όνειρο μου
Ή θα 'ναι μοίρα χωριστή του καθενός


Ψυχές και σώματα στο χρόνο γυρνάνε
Αλλάζουν ονόματα και πάλι απ' την αρχή


Η μοίρα τώρα από κοντά σου δε με παίρνει
Τίποτα δε νικάει πια το παρελθόν
Κι όλο μια άγνωστη φωνή με γυροφέρνει
Μου λέει τα μάτια μη σηκώνεις απ' αυτόν

Αυτός ο άνθρωπός θα σε καταδιώκει
Σαν ενοχή που δεν ξεπλήρωσες ποτέ
Κι αν στην επόμενη ζωή του πεις το Όχι
Πάλι μπροστά σου θα τον βρεις θέλεις δε θες.


Ψυχές και σώματα στο χρόνο γυρνάνε
Αλλάζουν ονόματα και πάλι απ' την αρχή

                           Χαρούλα Αλεξίου


Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Μόνο γιατί μ' αγάπησες




Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες
στα περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι' αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
της ύπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν.

Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάει
είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο
να παίζει, να πονάει,
μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες.

Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες
και μου άπλωσες τα χέρια
κι είχες μέσα στα μάτια σου το θάμπωμα -μια αγάπη πλέρια,
γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
γι' αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ' ακολουθούσες όπου πήγαινα,
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα,
γι' αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες
έζησα, να πληθαίνω
τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες
κι έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες.


                           Μαρία Πολυδούρη



Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Ποιος ξέρει



Καμμιὰν ἀπὸ τὶς πίκρες μου δὲ γνώρισες
τὶς πίκρες μου τὶς ἄσωστες τὶς μαῦρες.
Καὶ στῶν ματιῶν μου μέσ᾿ στὸ φεγγοβόλημα
τὰ δάκριά μου στεγνωμένα τὰ ᾿βρες.


Ἐσὺ μονάχα τὸ γλυκὸ χαμόγελο
καμάρωσες στὰ χείλη μου ἁπλωμένο
κ᾿ ἔχες μέσ᾿ στῶν ματιῶν μου τὸ ξαστέρωμα
τὸν πόθο σου τρελλὰ καθρεφτισμένο.


Μὲ γνώρισες νὰ γέρνω στὴν ἀγάπη σου
σὰν πεταλούδα στὸ ἄλικο λουλούδι
καὶ νὰ σκορπίζω ὅσο ἡ καρδιά μου ἐδύνοταν
μεθυστικὸ τὸ ἐρωτικὸ τραγούδι.


Γνώρισες τῆς χαρᾶς μου τὸ ἄγριο ξέσπασμα
στὸν ἀνοιξιάτικον ἀγρὸ ποὺ εὐώδα
λαχτάρας κύμα ἐγίνονταν ἡ ἀγκάλη μου
τὰ νειάτα σου νὰ σφίγγη καὶ τὰ ρόδα.


Ἐσὺ ποτὲ κρυφὰ δὲν ἀκολούθησες
τὸ βῆμα μου σὰν φεύγω ἀπὸ κοντά σου
κι᾿ ὅμως καὶ μὲ τὴ σκέψη σου μοῦ δόθηκες
καὶ μὲ τὴ φλόγα ἀκόμα τοῦ ἔρωτά σου.


Μὰ ποιὸς τὸ ξέρει ἄν, μία στιγμὴ βρισκόσουνα
κάπου ποὺ νὰ μὲ βλέπεις ὅταν γέρνω
καὶ σκύβω μαζωχτὴ κάτω ἀπὸ τἄγριο
χτύπημα, τὶς στριγγὲς φωνὲς ποὺ σέρνω


ἂν ἄκουες, καὶ στοῦ πόνου τὸ ξεχείλισμα
τὸ δόσιμο στὸ ξέψυχο μεθύσι,
τὰ δάκρια, ὤ, θὰ μ᾿ ἀρνιόσουν ὅλα ἂν τἄβλεπες.
Κι᾿ ὅμως μου λὲς πὼς μ᾿ ἔχεις ἀγαπήσει.


                             Μαρία Πολυδούρη



Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Εν μέσω τρικυμίας



Απεγνωσμένα τρέχεις
η στιγμή που ποθούσες
η άνοιξη που λαχταρούσες
μη σε προσπεράσει,
με πόνο δάκρυα 
η ζωή σε σκεπάσει,
σε αργό θάνατο,
σε μια γωνιά ξεχάσει
μέχρι η ώρα να φτάσει
το τέλος να φανεί.

Ακροβατώντας ισορροπείς
τον έρωτα για ν΄ αγγίξεις
σ΄ έναν καμβά ζωγραφίσεις
με ροδοπέταλα στολίσεις
μια λιτανεία φανταχτερή.
Ένα είδωλο να λατρέψεις
ένα τέχνασμα να το μαγέψεις
στη ματιά του ένας καθρέπτης
τον εαυτό σου ν΄ αφουγκραστείς 
μια επιβεβαίωση ότι ζεις.

Στην τρικυμία ψάχνεις,
μνήμες στην αποσκευή,
σε καθηλώνουν,
τα ‘όνειρα σου 
αποκαθηλώνουν.
Θύελλα η ζωή
σε παρασύρει,
με την ορμή της
σε συμπαρασύρει
και ο κόσμος γυρίζει
μια δίνη στριφογυρίζει,
από πού να κρατηθείς;

Μιας παράστασης 
πρωταγωνιστής
που όλο κάτι ψάχνει
και δεν το φτάνει,
σε ποιον να πεις κάτι;
η ζωή όλο τρέχει
η αυλαία έτοιμη να πέσει
αδυσώπητα αμείλικτα
ο χρόνος να κυλά
χωρίς να σε ρωτά.

και εν τέλει
ρώτημα δεν θέλει,
από καιρό έχεις μάθει
σε κάτι που να μοιάζει
αλίμονο πως θα αρκεστείς.
Στης μοναξιάς 
το κρησφύγετο,
στης σκέψης 
τον μοναχικό
περίπατο,
απάγκιο θα βρεις,
ο κόσμος έξω εκεί
φαίνεται ρηχός πολύ,
όλα γυρίζουν
στριφογυρίζουν
από κάπου να πιαστείς.


                         Μιχάλης Γεωργούλης


Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Αλήθεια τι είναι αυτό




Αλήθεια τι είναι αυτό που μας κάνει 
Χαρούμενους ή θλιμμένους...
Τι είναι αυτό που ανοιγοκλείνει διακόπτες μέσα μας
Και εκδηλώνεται τόσος αντίμετρος συναισθηματισμός!!!!
Και γιατί ποτέ κανείς μας δεν μπορεί να το ελέγξει...
Την μια στιγμή είμαστε χαρούμενοι, νορμαλ. 
Την άλλη αρκεί ενα μήνυμα, 
Μια εξήγηση, ένα αντίο, 
Να μας τα φέρει όλα ανάποδα...
Η χαρά γίνεται λύπη!!!
Η αισιοδοξία απαισιοδοξία....
Το φως σκοτάδι 
Το χαμόγελο παγωμένη μάσκα ...
Αλλά από την άλλη πλευρά όμως 
Αν το δούμε πιο καθαρά 
Αν ξεπεράςουμε τον εγωισμό της απόρριψης 
Να λέμε ευχαριστώ που ζήσαμε αυτές τις στιγμές 
Αυτόν τον πλούτο συναισθημάτων 
Που ζήσαμε τις στιγμές.... το όλο...τον έρωτα ... την αγάπη...
Χωρίς τα αντίθετα συναισθήματα ποτέ δεν θα ξέραμε το μέτρο....
Απλά θα προσπερνούσαμε τις στιγμές..


                         Αντώνης Σαμολαδάς


Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Μοναχή παλεύεις




Μοναχη παλευεις
καθε βραδυ σαν το αγριμι
Σε σερνουν απ' τα ποδια οι εμμονες
στις τεσσερις γωνιες του μεσα σου
Υγρο το στρωμα απ'το βουβο σου κλαμα
Αυτο που κρατας για σενα τις νυχτες
Σαν το μωρο που δε θηλασε
απ'το αγουρο στηθος της μανας
Τριζεις τα δοντια απ'τον πονο
Η κραυγη σου αναθεμα γινεται
στον πληγωμενο λοβο σου
Εκει στο φως του φεγγαριου
που εισβαλει μεσα στη μοναξια σου
τουφες σκορπιες αποκαλυπτουν τα χρονια σου
Και να πεις δεν εζησες;
Κι ομως κατι σου φταιει
Κατι σε βαλτωσε
Κατι σε αιχμαλωτιζει
Κατι σε κυριευει
Κατι σε πεθαινει
Μιλα Του..
Μιλα Του,μονο Αυτος θα σε ακουσει
Οι αλλοι απλα
δεν ξερουν ν'ακουν
Εσυ και ο εαυτος σου
πρεπει να τα βρειτε..



                                 Δέσποινα Αποστολάκη



Να σε κοιτώ, να σε φιλώ




Να σε κοιτώ, να σε φιλώ, βαθιά στου έρωτα το σκηνικό, 
εκεί που πρωταγωνιστούν οι αλήθειες των ψυχών 
και δεν παίζουν το θέατρο του παράλογου και των σκιών. 
Κι εκεί που σ' αγαπώ και η ροή μου τελειώνει, 
στην τελευταία μου σταγόνα μέσα να πνίξω, 
ότι στη ζωή σου σε πληγώνει. 
Για να έχει ο έρωτας ουσία 
και να μην είναι απλά άλλη μια τυχαία ιστορία...


                           Michael Evangelinos



Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Ρόδο η Αγάπη



Όπως τα ρόδα που ανοίγουν 

τα πέταλα και ανθίζουν
η αγάπη μου για σένα...


η ομορφιά τους.. το πρόσωπο σου!!
η ευωδία τους.. το άρωμα σου!!
το πορφυρό χρώμα..
το αίμα της καρδιάς μου,
ο κτύπος της.. δικός σου!!
μα αγάπη μου, 
από τα αγκάθια τους
προστάτεψε εμένα,
γιατί ολοκληρωτικά σε δόθηκα
γυμνή ψυχή, καρδιά και σώμα!!!!



                   Δέσποινα Μπουκουβάλα


Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Koρίτσια τοῦ παλιοῦ καιροῦ...




Κορίτσια τοῦ παλιοῦ καιροῦ, Ἀθηναΐς, Εἰρήνη:

μορφές, μέσα στὴ μνήμη μου, χιμαιρικὲς κι ὡραῖες,

σὰ ρόδινες σ᾿ ἀκίνητα βάλτων νερὰ νυμφαῖες,

-τὸν τόπο ἀφότου ἀφήσατε, τί νά ῾χετε ἀπογίνει,
κορίτσια τοῦ παλιοῦ καιροῦ, Ἀθηναΐς, Εἰρήνη;



Ποιοὶ τάχα νὰ σᾶς χαίρουνται, σὲ ποιὰ νὰ ζεῖτε ξένα,

ὢ σεῖς ποὺ μὲ μαγεύατε, παιδί, στὴν ἐπαρχία,

ὅπως μαγεύουν ἔναστρης νυχτιᾶς τὴν ἡσυχία

γλυκιὲς φωνὲς ποὺ τραγουδᾶν τραγούδια εὐτυχισμένα,
ποιοὶ τάχα νὰ σᾶς χαίρουνται, σὲ ποιὰ νὰ ζεῖτε ξένα;



Σὰ νά ῾ρθαν καὶ σᾶς πήρανε κουρσάρικα καράβια,

οὔτ᾿ ἕνα μήνυμα ἀπὸ σᾶς δὲν ἦρθε τώρα χρόνια!

Ρημάξανε τὰ σπίτια σας -κι ἀπ᾿ τὰ ψηλὰ μπαλκόνια

μόνες οἱ γριὲς οἱ βάγιες σας κοιτᾶνε πρὸς τὰ βράδια:
σὰ νά ῾ρθαν καὶ σᾶς πήρανε κουρσάρικα καράβια...



                       Κώστας Οὐράνης



Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Οι κερασιές θ' ανθίσουνε και φέτος




Οι κερασιές θ' ανθίσουνε και φέτος στην αυλή
και θα γεμίσουνε με άνθη το παρτέρι.
Μικρή που είναι η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι, 
πικρή που είναι η ζωή!

Άνοιξε το παράθυρο στην πρωινή γιορτή, 
για νάμπουν οι μοσκοβολιές από το περβόλι.
Αχ, κάθε του τριαντάφυλλο και μια πληγή από βόλι, 
και μια πληγή από βόλι είναι για σε, ποιητή

Μικρή που είναι η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι, 
πικρή που είναι η ζωή!

Νύσταξα να σε καρτερώ, έρωτα, και να λιώνω, 
μπρος στο βιβλίο της ζωής σκυμμένος μια ζωή!
Μα αν ήτανε να ερχόσουνα για ένα έστω πρωί
χίλια θε να `δινα πρωινά να ζούσα εκείνο μόνο!

Μικρή που είναι η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι, 
πικρή που είναι η ζωή!


                 Μενέλαος Λουντέμης



Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Το πάθος




Απ’ όλα μου τα πάθη

εγώ διαλέγω εσένα
να `σαι το πιο μεγάλο
να `σαι το πιο γλυκό.
Σε `σένα θα ποντάρω
κι ας ξέρω πως ρισκάρω
για χάρη σου να χάσω
και γη και ουρανό.
Και γη και ουρανό...



Να νυχτώνει, να χαράζει
κι εγώ δίπλα σου
να λέω "δε με νοιάζει"
όπου πας εσύ, να `μαι κι εγώ.
Να σε νιώθω, να σ’ αγγίζω,
σαν αέρας το κορμί σου να τυλίγω,
όπου πας εσύ, να `μαι κι εγώ.



Απ’ όλα τα τραγούδια
εγώ διαλέγω εσένα
να `σαι το αγαπημένο
να `σαι μοναδικό.
Σ’ εσένα θα πιστέψω
και θα σε ταξιδέψω
μακριά από εκεί που φτάνει
της πόλης η ηχώ.
Της πόλης η ηχώ...



Να νυχτώνει, να χαράζει..


                          Κώστας Λογοθετίδης