Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Ειρμός




Τα μάτια σου ραμμέν’ από
ραμμέν’ από μετάξι

μοιάζαν ως από μετάξι
ως αποκοιμήσει.

Tα χείλη σου τα σαν, 
τα χείλη σου τα σαν, 
μια ξάφνη ψαλι- ψαλιδιά λοξά
μια ψαλιδιά στα ερέβη.

Του πρόσωπού σου το προ-
οφίλ του πρόσωπου
σ’ αψού ζιγκ - ζαγκ κομμένο στυλ
στην ανοιχτή αγκαλιά
στην ανοιχτή της σιωπής, 
σαν τεθλασμένη αστρα-
αστραπής μου εφάνη.

Τα δόντια μοιάζαν λί-
γο αφρό τα δόντια αφρό
που στ’ όνειρο είχε το αλαφρό
σου ανέβη
στ’ όνειρο είχε ανέβει.



                                       Γιάννης Σκαρίμπας