Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Το λάθος που αγαπώ




Ποια θάλασσα δεν κοιμάται για μας, πώς να χαμηλώσω εντάσεις…Σε θέλω πολύ …

Φως και σκιές ταξίδι στο σώμα μου πάνω, θάλασσα μαύρη του ονείρου το πλάνο,
σκαρί το κορμί… Σε θέλω πολύ.
Ποιος παιδεμός ξυπνάει τις αισθήσεις βαθειά, γίναν οι ανάγκες ηχεία. Σε θέλω πολύ.
Πες μου τι θες, μπορώ να τραγουδήσω για μας, στο ρεφρέν θα σβήσω φεγγάρια… Κάνε την αρχή …Σε θέλω πολύ…
Σώμα με σώμα φωτιά οι ανάσες, ήχος και φως παράσταση το πάθος.
Λογική μη μου λες είμαι λάθος, η αγάπη μου άργησε ναρθεί…
Ψιθυριστά θα σου το πω, ζωή και ανάσα μου, σταμάτα εδώ στη γνώριμη στεριά μας,
εδώ που συναντιούνται τα όνειρά μας…σταμάτα εδώ.
Σταμάτα εδώ που ραίνει με ηλιοφώς ο έρωτάς μας, εδώ σε κύματα σειρές, στους ήχους της χαράς μας…σταμάτα εδώ…
Σταμάτα εδώ στα ανήμερα φιλιά μας, εδώ που δεν κοιμούνται τα κορμιά μας, εδώ σε δάση πέλαγα που΄χουν το άρωμά μας... σταμάτα εδώ.
Με την ανάσα θα στο πω, πριν να με βρεις, πριν να σε βρω, ζούσα σε απύθμενο βυθό. Τώρα υπάρχω, τώρα ζω, είσαι το λάθος που αγαπώ, το ένοχό μου μυστικό...
Στα όνειρα μου πάλι απόψε θα σε βρω, με το άγγιγμα σου θα ριγώ …





                                                Άννα Μπιθικώτση




Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Ειρμός




Τα μάτια σου ραμμέν’ από
ραμμέν’ από μετάξι

μοιάζαν ως από μετάξι
ως αποκοιμήσει.

Tα χείλη σου τα σαν, 
τα χείλη σου τα σαν, 
μια ξάφνη ψαλι- ψαλιδιά λοξά
μια ψαλιδιά στα ερέβη.

Του πρόσωπού σου το προ-
οφίλ του πρόσωπου
σ’ αψού ζιγκ - ζαγκ κομμένο στυλ
στην ανοιχτή αγκαλιά
στην ανοιχτή της σιωπής, 
σαν τεθλασμένη αστρα-
αστραπής μου εφάνη.

Τα δόντια μοιάζαν λί-
γο αφρό τα δόντια αφρό
που στ’ όνειρο είχε το αλαφρό
σου ανέβη
στ’ όνειρο είχε ανέβει.



                                       Γιάννης Σκαρίμπας



Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Σου χει τύχει




Σου χει τυχει ποτε..
Να ζεις μια ζωη αδεια...;
Να θες να τη γεμισεις..;
Να ξυπνησεις απ'το ληθαργο...
Να δωσεις μια σπρωξια στα δεδομενα 
και να κλεισεις την πορτα..;
Χμ............οσα χρονια σου πηρε ..
Αλλα τοσα η αποσβεση φιλε μου...
Αυτο το κενο που οσα πακετα
και να αναψεις φωτια, δεν πιανει..
Και παγωνεις το βλεμμα σου στους λευκους τοιχους..
Και μιλας στον εαυτο σου,
το μονο θεατη που εχει κοψει εισητηρια πριβε..
Ενα κενο.....ενα γαμημενο κενο ξεχειλιζει 
σε καθε χιλιοστο του σοβα..
σε καθε χιλιοστο απ'το νεκρο πλακακι...
σε καθε χιλιοστο απο τη γυμνη σαρκα του μυαλου μου...
Στις ποσες σιωπες αναστενεσαι μου λες;
Κουραστηκα τη σταυρωση..
Θελω την ανασταση που μου εταξε η ζωη...
Αργει η ανοιξη....κι εγω παγωνω..


                                            Δέσποινα Αποστολάκη



Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Λυπημένα δειλινά




Στῆς γειτονιᾶς τῆς φτωχικῆς
γυρίζει ὁ νοῦς μου τὰ στενά,
τὰ λυπημένα δειλινὰ
στοχάζομαι τῆς Κυριακῆς.


Μέσα στὴν κόκκινη ἀντηλιὰ
τὸ μαραμένο θηλυκὸ
δίχως ἐλπίδα καὶ μιλιὰ
ποτίζει τὸ βασιλικό.


Κανεὶς διαβάτης δὲν περνᾷ,
κανένα αὐτὴ δὲν καρτερεῖ
ποὺ στὸ μπαλκόνι ὀρθὴ φορεῖ
τὸ γιορτινό της τὸ γκρενᾶ.


Σὰ μοῖρα κάθεται μία γριά.
Στὸ φῶς μιᾶς πόρτας ρημαδιοῦ
μακραίνει ὁ ἴσκιος τοῦ παιδιοῦ…
Καμπάνα ἀκούγεται μακριά…


Στὸ σύννεφο τὸ βυσσινὶ
θὰ πέσει ὁ ἥλιος νὰ κρυφτεῖ.
Ψαλμὸς ἀκούγεται ἡ φωνὴ
τοῦ τελευταίου πραματευτῆ.


Ὅλα σταμάτησαν ἐκεῖ.
Ἀργεῖ πολὺ νὰ ῾ρθεῖ ἡ βραδιά…
Πῶς ἔχω τὴν ψυχὴ βαριά,
Τὸ δειλινὸ τὴν Κυριακή!


                        Ζαχαρίας Παπαντωνίου




Με μια βαρκούλα χάρτινη




Με μια βαρκούλα χάρτινη με κάτασπρο πανάκι

καραβοκύρης γίνομαι σε γάργαρο ρυάκι
και πάω ταξιδάκι.



Αστράφτουνε τα βότσαλα στο διάφανο νερό
κι ανάμεσα στις καλαμιές τ`αγέρι δροσερό
τρελό στήνει χορό.



Κι αν το πανάκι μου βραχεί και το χαρτί του λιώσει, 
εμένα το ταξίδι μου ποτέ δε θα τελειώσει.
Τα όνειρά μου για πανιά καινούρια θα ανοίξω
ώσπου με το απέραντο της θάλασσας να σμίξω.



Τα ρείκια και οι πλάτανοι πού πάω με ρωτάνε
κι από μακριά οι λυγαριές σαλεύουν και σκιρτάνε
σαν να με χαιρετάνε.



Το πέλαγο τ`αλαργινό κοντά του με καλεί
κι από την ακροποταμιά γλυκόλαλο πουλί
μου λέει .




Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Η ομορφιά της ζωής



η ομορφιά της ζωής
κρύβεται πίσω από…
δυο λέξεις
σε αγαπώ..
μια τρυφερή αγκαλιά
να σε πάει βόλτα στο φεγγάρι..
ένα όμορφο φιλί
που σε γλυκαίνει το στόμα, τη σκέψη…
δυο μάτια που σε κοιτάζουν
να καταλαβαίνουν τη χαρά σου και τη λύπη..
σιωπή.... δε χρειάζονται λέξεις
απλά είσαι μέσα σε αυτήν…
μια πράξη του έρωτα ξεχειλισμένο από
αγάπη πόθο και πάθος...




                                      Δέσποινα Μπουκουβάλα