Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Πνευματικό Εμβατήριο



Γιγάντιες σκέψεις, σὰ νέφη πύρινα ἢ νησιὰ πορφυρωμένα
σὲ μυθικὸν ἡλιοβασίλεμα, ἄναβαν στὸ νοῦ μου,
τὶ ὅλη μου καίονταν μονομιᾶς ἡ ζωὴ στὴν ἔγνοια
τῆς καινούργιας λευτεριᾶς Σου, Ἑλλάδα. γι᾿ αὐτὸ δὲν εἶπα:

Τοῦτο εἶναι τὸ φῶς τῆς νεκρικῆς πυρᾶς μου...

Δαυλὸς τῆς Ἱστορίας Σου, ἔκραξα εἶμαι, καὶ νά,
ἂς καεῖ σὰν δάδα τὸ ἔρμο μου κουφάρι, μὲ τὴν δάδα τούτην,
ὀρθὸς πορεύοντας, ὡς μὲ τὴν ὕστερη ὥρα,
ὅλες νὰ φέξουν τέλος οἱ γωνιὲς τῆς οἰκουμένης,
ν᾿ ἀνοίξω δρόμο στὴν ψυχή, στὸ πνεῦμα, στὸ κορμί Σου, Ἑλλάδα.

Εἶπα, καὶ ἐβάδισα
κρατώντας τ᾿ ἀναμμένο μου συκώτι στὸν Καύκασό Σου,
καὶ τὸ κάθε πάτημά μου ἦταν τὸ πρῶτο,
κι ἦταν, θάρρευα, τὸ τελευταῖο,
τὶ τὸ γυμνό μου πόδι ἔπατει μέσα στὰ αἵματά Σου,
τί τὸ γυμνό μου πόδι ἐσκονταυε στὰ πτώματά Σου,
γιατὶ τὸ σῶμα, ἡ ὄψη μου, ὅλο μου τὸ πνεῦμα καθρεφτιζόταν,
σὰ σὲ λίμνη, μέσα στὰ αἱματά Σου.

Ἐκεῖ, σὲ τέτοιον ἄλικο καθρέφτη. Ἑλλάδα, καθρέφτη ἀπύθμενο,
καθρέφτη τῆς ἀβύσσου, τῆς Λευτεριᾶς Σου καὶ τῆς δίψας Σου,
εἶδα τὸν ἑαυτό μου βαρὺ ἀπὸ κοκκινόχωμα πηλὸ πλασμένο,
καινούργιο Ἀδὰμ τῆς πιὸ καινούργιας Πλάσης
ὅπου νὰ πλάσουνε γιὰ Σένα μέλλει. Ἑλλάδα.


Ο κόσμος έγινε άνω-κάτω



Μπρος αδελφή δώσε το χέρι
κι εσύ αδελφέ μου πάρε το μαχαίρι
ο κόσμος όλος έγινε άνω-κάτω
οι πλούσιοι, κοίτα, βρέθηκαν στον πάτο.
Απ' τη χαρά τους οι φτωχοί αλαλάζουν
κι αυτός όπου δεν είχε μια μπουκιά ψωμί
το στάρι όλου του κόσμου θα χαρεί.

Τι κάνεις στρατηγέ, δε βάζεις τάξη
όλα εδώ πέρα τα 'χουνε τινάξει
πεντάρα το αρχοντόπουλο δε δίνει
μιας παρακατιανής παιδάκι εγίνει.
Σκλάβοι που δε σφαλούσανε το μάτι
τώρα κοιμούνται σε ζεστό κρεβάτι,
τώρα κοιμούνται σε ζεστό κρεβάτι.


Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Ταξίδι στο κορμί σου


Ταξίδι στο κορμί σου
πάλι θα ξεκινήσω
στ' απόκρυφα τα μέρη σου 
θέλω να περπατήσω.


Άπλωσα την παλάμη μου 
χάδι στο πρόσωπό σου
δάκρυα είδα να κυλούν 
στην άκρη των ματιών σου.

Πάνω στο στήθος ξάπλωσα
κι άνθισε όλη η γη μου
την καρδιά μου ανάστησες
γιάτρεψες την πληγή μου.


Τα χείλη μου ανυπόμονα
έψαχναν τα δικά σου
φιλί ζωής περίμεναν
τη γεύση τη γλυκιά σου.

Ο έρωτας πήρε φωτιά
στα άσπρα τα σεντόνια
κατάσαρκα σε φόρεσα
ν' αντέξω το χειμώνα.


Στάζει βροχή στο μέτωπο
το πάθος ζωγραφίζει
στο σώμα σου το ποθητό 
τρέμοντας σαν αγγίζει.


Επιθυμίες ξύπνησαν
σ' ένα άλλο μονοπάτι
τον κόσμο έχασα με μιας
στης ηδονής τα βάθη.

Δρόμους νέους συνάντησα
το χθες να το ξεχάσεις
στα σύνορά μου πέρασες
γυμνός λαθρεπιβάτης.

Κάθε μου κύτταρο ζητά
να μπει μες στο δικό σου
χιλιάδες λόγια πνίγονται
στον έντονο ρυθμό σου.

Ταξίδι στο κορμί σου
ως την κορύφωσή σου
χαρίστηκα σ' εσένα
σώμα, ψυχή δική σου.

Όρκους αγάπης, σου έδωσα 
μέσα από την ψυχή μου
σε λάτρεψα απ' την αρχή
άγγελε της ζωής μου.

 «Επιστολή αγάπης»


Μέσα στο βάθος του μυαλό μου
άπειρες οι λέξεις 
τόση αγάπη αναρωτιέμαι
πως θ’ αντέξεις.


Γλυκό μου μυστικό



Θέλω να σε δω 
Στα μάτια σου να μπω 
Να αγγίξω την ψυχή σου 
Να πάρω φως 
Κι εσύ να μου χαρίσεις 
Στιγμές απ τη ζωή σου

Θέλω να σου πω 
Τη λέξη σ αγαπώ 
Να ακούσω τη φωνή σου 
να αισθανθώ 
κι εσύ να μου γελάς 
κι εσύ να με κοιτάς 

Θέλω ένα λεπτό 
μπροστά σου να σταθώ
να σ αγκαλιάσω 
τα χείλη σου 
γλυκά να τα φιλήσω
τα χέρια σου ν αγγίξω 

Θέλω να μπορώ 
χαρά να σου χαρίσω 
να δώσω στη ζωή σου
κλειδιά του παραδείσου
να ζεις εκεί 
στον έβδομο ουρανό 
αστέρι μου ακριβό 

Θέλω στο θεό 
να κλάψω να δακρύσω 
να πω και να ζητήσω
να είσαι καλά 
κι εγώ θα είμαι εδώ 
κι εγώ να σ αγαπώ 

Γλυκό μου μυστικό


Ανάσα της ζωής μου



Ανάσα μου. 
Στα μάτια μου θαρρώ πως στάζεις 
εσύ του ερωτά μου άγιο νερό. 
Στο δάκρυ μου σε κουβαλώ 
μέσα στα μάτια της ψυχής. 
Στα χείλη μου θέλω να 'ρθείς 
και να σταλάξεις σταγόνα 
από τ' αθάνατο νερό.



Μέσα στην αγκαλιά σου



Το πόσο σ αγαπώ 
Να ήμουνα πρωί 
Να γράψω με το φως 
Να δεις ότι με μιας 
θα γέμιζε ο ουρανός 

Ας ήμουνα φωνή 
Να βγάλω μια κραυγή 
Το πόσο σ αγαπώ 
ν ακούγανε οι ουρανοί 

Αν ήμουν μουσική 
Θα σου 'κανα καρδιά μου 
Τραγούδι τη σιωπή 
Με νότα την καρδιά μου 

Αν ήμουν ουρανός 
Για σε μικρό μου ταίρι 
Θα γέμιζα μ αστέρια 
Το ολόλευκο σου χέρι 

Αν ήμουν το φεγγάρι 
Θα ερχόμουν κάθε βράδυ 
Να γράψω σ αγαπώ 
Με το γλυκό μου χάδι .

Αν ήμουνα αγέρας 
Θα ήμουν στο κορμί σου 
Στο πέρασμα της μέρας 
Σαν κλέφτης της αφής σου 

Ας ήμουνα βροχή
Να πέσω στα μαλλιά σου 
Στα χείλη να κυλήσω 
Να κλέψω τα φιλιά σου 

Να τρέξω στη ματιά σου 
Εκεί στα δάκρυα σου 
να μπω μες την ψυχή σου 
στο αίμα στην καρδιά σου 

Nα τρέξω να σε δω 
να τρέξω να κρυφτώ 
μέσα στην αγκαλιά σου


Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Ο δρόμος της σιωπής...



Τώρα μακραίνουνε 
πύργοι, παλάτια. 
Κλαίνε μου οι θύμησες, 
κλαίνε τα μάτια.

Τώρα θανάσιμη 
νύχτα με ζώνει. 
Μέσα μου ογκώνονται 
οι άφραστοι πόνοι.

Μ' είδαν, προσπέρασαν 
όσοι αγαπάω. 
Μόνος απόμεινα 
κι έρημος πάω.

Πόσο τ' ανέβασμα 
του άχαρου δρόμου! 
Στρέφω κοιτάζοντας 
προς τ' όνειρό μου.

Μόλις και φαίνονται 
οι άσπρες εικόνες. 
Τ' άνθη, χαμόγελα 
μες στους χειμώνες.

Αεροσαλεύουνε 
κρίνοι και χέρια. 
Ηλιοι τα πρόσωπα, 
μάτια τ' αστέρια

Είναι και ανάμεσα 
σ' όλα η Αγάπη. 
Στο πρωτοφίλημα 
κόρη που εντράπη.

Κι όλο μακραίνουνε 
πύργοι, παλάτια. 
Κλαίνε μου οι θύμησες, 
κλαίνε τα μάτια...